Mark Hunt: Τεχνική και Τακτική Ανάλυση

Στην 20ετή του καριέρα, ο Mark Hunt αγωνίστηκε ενάντια στα μεγαλύτερα ονόματα του Κ-1 και του ΜΜΑ. Οι Stefan Leko, Jerome Le Banner, Ernesto Hoost, Semmy Schilt, Mike Bernardo, Ray Sefo, Fedor Emalianenko, Mirko Crocop, Waderei Silva και Roy Nelson είναι ενδεικτικά μερικοί από τους σπουδαίους μαχητές που αντιμετώπισε ενώ η καταστροφική του δύναμη και ο ταπεινός του χαρακτήρας τον έχουν κάνει πολύ δημοφιλή ανάμεσα στους οπαδούς των μαχητικών αθλημάτων.

Στον τομέα της τακτικής και της κινησιολογίας το παιχνίδι του Hunt δεν παρουσιάζει κάποια ιδιαίτερο ενδιαφέρον και στηρίζεται περισσότερο στα γενετικά χαρακτηριστικά του, αν και μεγαλώνοντας φαίνεται να το εμπλουτίζει με κάποιες έξυπνες προσθήκες.

Όσο αγωνιζόταν στο Κ-1 και στο Pride, ο Hunt ήταν ένας ιδιαίτερα επιθετικογενείς παίκτης ο οποίος από την έναρξη του γύρου προσπαθούσε να πλησιάσει τον αντίπαλο και να τον αναγκάσει να μπει σε μια κοντινή μάχη, εκεί που ευημερούσαν τα καταστροφικά του uppercut. Η στιγμή που μπορούσε να κάνει περισσότερη ζημιά ήταν όταν βρισκόταν κοντά στον αντίπαλο και κατά προτίμηση με το ένα χέρι ανάμεσα από τα χέρια του αντιπάλου. Το επιθετικό παιχνίδι του Hunt όμως κρύβεται στις λεπτομέρειες.

Παρακάτω, στον αγώνα με τον Le Banner τον βλέπουμε από σχετικά μακρινή για αυτόν απόσταση να κάνει μπάσιμο με ένα δεξί overhand. Παρατηρούμε πως μπαίνει πολύ βαθιά με το overhand σε σημείο που κολλάει πάνω στον αντίπαλο. Σημαντική εδώ είναι η θέση του αριστερού του χεριού το οποίο βρίσκεται σχεδόν στο ύψος της μέσης του όταν δίνει το πρώτο χτύπημα. Αυτό του επιτρέπει αν και βρίσκεται κολλημένος στον Le Banner να φέρει με μεγάλη δύναμη το αριστερό του uppercut και να πετύχει το knockdown.

Επειδή ο Hunt υστερούσε σε ταχύτητα ευλυγισία έπρεπε να στηριχθεί στην φοβερή του δύναμη για να μπορέσει να δημιουργήσει ευκαιρίες για χτυπήματα. Αντί να προσπαθεί να βρεθεί ο ίδιο σε κάποια ευνοϊκή τοποθεσία για χτύπημα προτιμούσε να φέρνει ο ίδιος τους αντιπάλους του σε ιδανικές θέσεις. Παρακάτω, ξανά με τον Le Banner, τον βλέπουμε μετά από ένα δυνατό κροσέ να τραβάει το κεφάλι του προς τα κάτω και προς το δεξί του uppercut.

Πιο πρόσφατα, με αντίπαλο τον Roy Nelson, και πάλι επανέλαβε την στρατηγική του να οδηγεί τον αντίπαλο εκεί που θέλει αυτός αλλά με έναν διαφορετικό τρόπο. Αφού παρατήρησε πως ο Nelson έτεινε να σκύβει όταν τον ενοχλούσε με το αριστερό του «ψεύτικο» jab, τον ακολούθησε καθώς οπισθοχωρούσε και με σωστό timing τον έπιασε όταν χαμήλωσε το κεφάλι του. Δείτε παρακάτω πως περιμένει το κεφάλι του Roy να βρεθεί στην σωστή θέση και περισσότερο ακόμα την ετοιμότητα του δεξιού του χεριού, το οποίο βρίσκεται ξανά στο ύψος της μέσης και είναι έτοιμο να χτυπήσει δυνατά από τυφλή γωνία.

Ο Hunt δουλεύει αυτήν την τεχνική σε όλη του την καριέρα με ιδιαίτερη επιτυχία. Παρακάτω, ξανά με «ψεύτικο» jab ενοχλεί τον αντίπαλο και τον κάνει να οπισθοχωρήσει, μέχρι να βρεθεί σε ιδανική θέση για το δεξί του ίσιο. Για ακόμα μια φορά το κλειδί είναι στο σωστό timing.

Παρακάτω, η ίδια τεχνική στον αγώνα με τον Frank Mir.

Και ξανά με τον Keith Kongo.

 

Το χτύπημα που έχει αξιοποιήσει περισσότερο στην καριέρα του πρέπει να είναι το ρώσικο κροσέ αφού του επέτρεπε να κλείσει εύκολα την απόσταση και ταυτόχρονα να δώσει ένα δυνατό χτύπημα. Στο ρώσικο κροσέ ο καρπός είναι στραμμένος με τον αντίχειρα να δείχνει προς τα κάτω και έτσι το χτύπημα ανοίγει περισσότερο και φτάνει πιο μακριά. Εξαιρετικοί χρήστες αυτής της τεχνικής ήταν οι Igor Vonchanchyn

Και φυσικά ο «αυτοκράτορας» Fedor Emalianenko.

Ο Hunt το χρησιμοποιεί κυρίως με ένα μικρό άλμα που του επιτρέπει να έρθει κοντά στον αντίπαλο και να μεταφέρει όλο το βάρος του στο χέρι του. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το κροσέ με το οποίο γονάτισε τον Chris Tuchscherer. Δείτε πόσο βάρος βάζει στο χτύπημα του.

Στον αγώνα του με τον Stefan Leko έστησε το κροσέ του με έναν απλό αλλά έξυπνο τρόπο. Σε όλο τον αγώνα ο Hunt πίεζε να έρθει κοντά στον αντίπαλο ο οποίος κινούταν συνεχώς αριστερόστροφα του  Hunt για να απομακρυνθεί από το βαρύ δεξί του χέρι. Αφού ο Hunt παρατήρησε την συγκεκριμένη τακτική, περίμενε τον Leko να κινηθεί ημικυκλικά και όταν έφτασε στην σωστή γωνία και απόσταση, πετάχτηκε με το κροσέ και τον έπιασε στην κίνηση. Δείτε πως ο Leko ουσιαστικά πέφτει πάνω στο χτύπημα.

Ένα όπλο που άρχισε να χρησιμοποιεί ιδιαίτερα μετά την έλευσή του στο UFC είναι το δεξί overhand. Ο Hunt συνηθίζει να στηρίζεται (για ακόμα μια φορά) στο timing για να δώσει το συγκεκριμένο χτύπημα και προτιμάει να το συνδυάζει με το αριστερό ίσιο του αντιπάλου.

Ενάντια στον Stefan Struve, περίμενε τον αντίπαλο να δώσει το αριστερό του jab, πέρναγε το δεξί του overhand πάνω από το χέρι του και στην συνέχεια έκανε μπάσιμο με το ρώσικο κροσέ. Μάλιστα αυτός ήταν και ο τρόπος που εν τέλει τελείωσε τον αγώνα.

Απέναντι στον Rothwell δίνει ξανά το overhand μετά το jab και μάλιστα ενώ οπισθοχωρεί. Δείτε πόσο γερά πατάει το πίσω πόδι και σπρώχνει το βάρος του προς τα μπροστά.

Από την λίστα που περιγράφει το επιθετικό παιχνίδι του “Super Samoan” δεν θα μπορούσαν να λείπουν τα counter που έχει αναπτύξει τα τελευταία χρόνια και συγκεκριμένα ο τρόπος που αντεπιτίθεται με το ρώσικο κροσέ.  Ένας λόγος που χρησιμοποιεί το κροσέ ως counter είναι για να απαντήσει στο jab του αντιπάλου, ιδιαίτερα αν ο αντίπαλος είναι πιο μακρύς. Στον αγώνα με τον Dos Santos μπλόκαρε το jab του αντιπάλου αφού την στιγμή που δεχόταν τον χτύπημα μετακινούταν διαγώνια αριστερά και χτύπαγε με το κροσέ. Δείτε πως πετάγεται στην εσωτερική γωνία του Dos Santos αποφεύγοντας ταυτόχρονα το jab.

Με τον Keith Kongo χρησιμοποιεί το κροσέ οπισθοχωρώντας. Αφήνει τον Kongo να έρθει προς το μέρος του και να χτυπήσει με το δεξί ενώ στην συνέχεια τον χτυπάει ενώ τραβάει το χέρι του πίσω και είναι ακάλυπτος.

Μεγαλώνοντας ο Hunt άρχισε να γίνεται όλο και πιο αργός και δυσκίνητος, παρόλα αυτά η αλήθεια είναι πως ανέπτυξε τρόπους να καλύπτει τις αδυναμίες του. Σταμάτησε να ορμάει με τα χέρια κατεβασμένα προς τους αντιπάλους του όπως στον αγώνα με τον Manhoeff

και στηρίχθηκε στην εμπειρία του να διαβάζει τους αντιπάλους για να καταφέρνει να παίρνει νίκες.