Ο πρώτος heavyweight πρωταθλητής του EFL, Ηρακλής Τσαμουρλίδης, μιλάει στο Prizefighting

Prizefighting: Ηρακλή πες μας λίγα πράγματα για την αγωνιστική σου πορεία στο Καράτε και πως αποφάσισες να μεταπηδήσεις στις Μεικτές Πολεμικές Τέχνες.

Ηρακλής Τσαμουρλίδης: Ξεκίνησα το Καράτε το 1993. Το 1997 μπήκα στην Εθνική Ομάδα, στην οποία πέτυχα πολλές διακρίσεις, ξεκινώντας από τα πανελλήνια και διεθνή τουρνουά, τα βαλκανικά και ευρωπαϊκά πρωταθλήματα, σε μία καριέρα περίπου δεκαπέντε χρόνων. Παράλληλα, τα τελευταία χρόνια της αθλητικής μου καριέρας έκανα και Brazilian Jiu Jitsu. Οι πρώτοι μου αγώνες στο ΜΜΑ ήταν εντελώς τυχαίοι, το 2010. Ρωτήθηκα «Θα παίξεις στην Κρήτη ΜΜΑ;» και απάντησα «Ναι! Γιατί όχι;, χωρίς να το σκεφτώ παραπάνω. Βέβαια, μετά την απάντηση που έδωσα σκεφτόμουν αν το Καράτε που έκανα όλα αυτά τα χρόνια θα μπορούσε να με βοηθήσει να αντεπεξέλθω σε κάτι πιο σκληρό από πολεμικές τέχνες και όχι τόσο όπως η προσομοίωση ενός αγώνα. Λογικά θα ξέρετε ότι στο Καράτε οι αγώνες κερδίζονται με πόντους, ουσιαστικά είναι τεχνικό άθλημα από την πλήρη επαφή που έχουν οι ΜΜΑ αγώνες και τα σκληρά νοκ άουτ. Στην ουσία ήθελα να δω μέχρι πού μπορώ να φτάσω.

Prizefighting: Ποια ήταν η κατάσταση του Ελληνικού ΜΜΑ την περίοδο που αγωνιζόσουν;

Η.Τ.: Από τη δική μου ματιά η κατάσταση στην οποία ήταν το ελληνικό ΜΜΑ δεν με απασχολούσε. Τώρα όμως που τα σκέφτομαι, ήταν με μια λέξη «χύμα». Μπαίνεις, παίζεις ξύλο, κερδίζεις, συνεχίζεις. Βέβαια, την επόμενη χρονιά, το 2011, που έγινε το πρώτο πρωτάθλημα ΜΜΑ σε κλουβί, ήταν αρκετά οργανωμένο για την τότε εποχή και νομίζω συναγωνίζεται ακόμα και τις σημερινές διοργανώσεις. Αυτό έχει δύο τινά: ή ήταν τόσο καλά στημένη οργανωτικά ή δεν υπήρχε μεγάλη πρόοδος στις διοργανώσεις. Βέβαια, σε αυτό συμβάλλει και η περίοδος που διένυε τότε η χώρα μας, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Σαφώς, για να πάει κάτι ψηλά, θέλει μάρκετινγκ, διαφήμιση, χορηγούς, κίνητρα, και πίσω από τις τέσσερις λέξεις που ανέφερα είναι το χρήμα.

Prizefighting: Πως εξέλαβε ο χώρος του Καράτε την απόφασή σου να αλλάξεις άθλημα;

Η.Τ.: Το Καράτε βγήκε στο προσκήνιο και αποκαταστάθηκε λίγο η αλήθεια, ότι είναι σκληρό άθλημα και δεν είμαστε μπαλαρίνες. Δέχτηκα πολλά συγχαρητήρια από τον χώρο του Καράτε και όχι μόνο, ουσιαστικά όμως δεν άλλαξα άθλημα, αγωνιζόμουν και στα δυο. Το Καράτε είναι αυτό που με έφτασε εδώ που είμαι, μου έδωσε βάσεις όχι μόνο αθλητικές και μαχητικές, αλλά και βάσεις στην παιδεία, στον σεβασμό, στην πειθαρχία. Είναι μία πολεμική τέχνη που δεν θέλει να σε κάνει μόνο καλύτερο μαχητή αλλά και καλύτερο άνθρωπο.


Prizefighting: Ποιες τροποποιήσεις έπρεπε να κάνεις στο αγωνιστικό σου στυλ για να μπορέσεις vα αγωνιστείς στο κλουβί;

Η.Τ.: Το πιο σημαντικό για μένα ήταν να μάθω να παλεύω και όρθια και στο έδαφος, να χτυπάω στο έδαφος, να μην κατεβάζω τα χέρια μου, αλλά, επειδή είχα περιορισμένο χρόνο και οι γνώσεις μου στο έδαφος είχαν επίπεδο αρχάριου, έτσι λοιπόν προσαρμόσαμε το παιχνίδι μου στην αποφυγή της πάλης και επικεντρωθήκαμε στα χτυπήματα και στα λακτίσματα. Ένα άλλο σημαντικό κομμάτι ήταν να μάθω το παιχνίδι στα σύρματα, στο κλουβί. Έκανα σκληρή προετοιμασία με τους δασκάλους μου, τον κύριο Γκουβούση και τον κύριο Παπαδόπουλο, αλλά και τους συναθλητές μου που τους ευχαριστώ και πάλι. Έφαγα αρκετό ξύλο, δουλέψαμε πολύ στην αντοχή, αντοχή στη δύναμη, γιατί έπρεπε να παίξω τρεις αγώνες σε μια βραδιά. Είχα στο μυαλό μου να αγωνιστώ αξιοπρεπέστατα και να μη φάω ξύλο. Υπάρχει και μία φράση που λέει «όσο πιο σκληρή προπόνηση κάνεις, τόσο πιο εύκολος θα είναι ο αγώνας» νομίζω.

Prizefighting: Ποιες τεχνικές του Καράτε θεωρείς πως μεταφράζονται καλύτερα στο ΜΜΑ;

Η.Τ.: Αυτό που με βοήθησε είναι ότι στο Καράτε αγωνιζόμαστε με μικρά γάντια. Αυτό έχει ως συνέπεια στην επίθεση να επικεντρώνεσαι σε συγκεκριμένα σημεία του σώματος που θα προκαλέσεις τη μέγιστη ζημιά και στην άμυνα να αποφεύγεις τα χτυπήματα και όχι να τα απορροφούν τα γάντια. Στο Καράτε είχαμε πάντα στρατηγική για το κάθε παιχνίδι, κάτι το οποίο εφάρμοσα και στο ΜΜΑ, διαχείριση χρόνου, χώρου και δυνάμεων. Δεν θα μπω σε τόση λεπτομέρεια, απλά, αν παρατηρήσετε, στους αγώνες πάντα στα τελευταία δευτερόλεπτα ανέβαζα την ένταση, γιατί έτσι ακριβώς ήταν και η προπόνησή μου. Νομίζω αυτό ήταν που με βοήθησε να κερδίσω κιόλας. Δεν υπάρχει κάποια μαγική τεχνική, η σωστή προπόνηση και η δύναμη ψυχής είναι τα βασικά, όσο να ΄ναι παίζουμε ξύλο.

Prizefighting: Υπήρξες ο πρώτος πρωταθλητής του EFL καθώς κατάφερες να κατακτήσεις την οκτάδα της διοργάνωσης. Ποιες δυσκολίες αντιμετώπισες σε εκείνο το τουρνουά και ποιος αντίπαλος σε προβλημάτισε περισσότερο;

Η.Τ.: Η δυσκολία σε τουρνουά με συνεχόμενους αγώνες είναι να μπορείς να σταθείς αρτιμελής στον επόμενο αγώνα, κάτι που είναι δύσκολο. Σίγουρα θα υπάρχει κάποιος τραυματισμός από προηγούμενο αγώνα σου και, όταν το σώμα σου επανέρχεται στην αρχική του κατάσταση, αρχίζεις και νιώθεις όλους τους τραυματισμούς. Για να ξαναμπείς στον επόμενο αγώνα, πρέπει το μυαλό σου να ξεπεράσει τον πόνο. Εκεί ήταν που δυσκολεύτηκα. Βέβαια, όταν έμπαινα στο κλουβί και έπρεπε να αντιμετωπίσω τον αντίπαλο με όλες μου τις δυνάμεις, ο πόνος ήταν δευτερεύων. Με δυσκόλεψε ο αντίπαλος στον δεύτερο αγώνα, ο κύριος Δέτσης. Είναι πολύ σκληρός μαχητής, νομίζω δώσαμε ό,τι είχαμε και δεν είχαμε. Επικράτησα στα σημεία, αλλά και οι δύο παίζαμε για το νοκ άουτ.

Prizefighting: Μετά την κατάκτηση της ζώνης είχες τραυματισμούς και στην συνέχεια αποσύρθηκες από την ενεργό δράση. Υπήρξε ή υπάρχει κάποια σκέψη να επιστρέψεις;

Η.Τ.: Μετά την κατάκτηση της ζώνης είχα κάποιους τραυματισμούς, αρκετά σκληρούς, που με ταλαιπώρησαν, αλλά έπαιξα έναν ακόμα αγώνα στην Κύπρο, τον οποίο κέρδισα. Αποσύρθηκα για ιατρικό λόγο, που αποδείχτηκε ότι ήταν κάτι κληρονομικό. Έπαθα θρόμβωση στο πόδι και έτσι οι γιατροί σταμάτησαν την αγωνιστική μου καριέρα, κάτι που ήρθε απότομα και με έριξε ψυχολογικά. Άλλαξε η ζωή μου και η καθημερινότητά μου. Κάτι το οποίο δεν το έχεις σκεφτεί και αποδεχτεί στο μυαλό σου, όταν γίνεται με βίαιο τρόπο, σε ρίχνει στον πάτο. Σκέψη επιστροφής υπάρχει, αλλά δεν είναι εφικτή, καθώς η υγεία έρχεται πάντα πρώτη.

Prizefighting: Πως σου φαίνεται η κατάσταση του ΜΜΑ στην Ελλάδα σήμερα και ποιους αθλητές ξεχωρίζεις;

Η.Τ.: Θεωρώ ότι θα μπορούσε να είναι σε καλύτερη κατάσταση το ΜΜΑ στην Ελλάδα, αλλά αυτό εξαρτάται και κατά ένα μέρος από την οικονομική κατάσταση της πατρίδας μας. Όσο για τους αθλητές-μαχητές είναι σημαντικά τα κίνητρα για τα οποία θα αγωνιστούν, η προβολή τους, η ιατρική τους περίθαλψη, οι οικονομικές αποδοχές, οι εγκαταστάσεις που αγωνίζονται, όλα παίζουν τον ρόλο τους, προκειμένου να ανεβεί επίπεδο το άθλημα. Υπάρχουν αρκετοί Έλληνες ΜΜΑer που είναι καλοί. Μου αρέσει να μιλάω όμως για ανθρώπους που ξέρω προσωπικά και που τους έχω ζήσει στην προπόνηση.  Θεωρώ, λοιπόν, τον Μιχαηλίδη από τους τοπ και τους πιο σκληρούς μαχητές στην Ελλάδα.