Ο Εθισμός της Μάχης και γιατί οι Μαχητές δεν Σταματούν να Αγωνίζονται

Το UFC 225 περιέκλειε μια από τις καλύτερες κάρτες των τελευταίων μηνών, με θεαματικούς και κοντινούς αγώνες, την, μάλλον αχρείαστη, επιστροφή του CM Punk, τον «πόλεμο» μεταξύ του Yoel Romero και του Robert Whittaker και την στέψη του Colby Convington σαν interim πρωταθλητή της welterweight κατηγορίας.

Η undercard του συγκεκριμένου event από την άλλη είδε δύο πρώην κραταιούς μαχητές να χάνουν με βαριά τελειώματα για πολλοστή φορά στην μέχρι τώρα καριέρα τους. Ο Alistair Overeem νικήθηκε ολοκληρωτικά από τον Kurtis Blaydes και κατέληξε να χάνει με βίαιο ΤΚΟ ενώ ο Rashad Evans πρόλαβε να αγωνιστεί για περίπου 53 δευτερόλεπτα πριν βρεθεί αναίσθητος στο καναβάτσο μετά από γόνατο του

Η μέχρι τώρα πορείες των δύο ηττημένων μοιάζουν αρκετά. Αμφότεροι υπήρξαν πρωταθλητές μιας μεγάλης διοργάνωσης με τον Rashad να κατακτάει τον τίτλο της middleweight κατηγορίας του UFC το και τον Overeem να στέφεται πρωταθλητής σε Κ-1, Dream και Strikeforce. Και οι δύο έχουν γευτεί στιγμές απόλυτου θριάμβου και έχουν κερδίσει χρήματα που αρκούν για να περάσουν άνετα το υπόλοιπο της ζωής τους. Και οι δύο έχουν δεχτεί βαριά ΚΟ στην μέχρι τώρα καριέρα τους με τον Overeem να έχει την «πρωτιά» με 13 και τον Evans να ακολουθεί με 3, ενώ το ρεκόρ τους έχει στιγματιστεί από περιόδους «ξηρασίας» με τον Ολλανδό να παραμένει χωρίς νίκη για 2 αγώνες και τον Rashad για 5.

Οι δύο μαχητές έχουν περάσει εδώ και καιρό την ακμή τους και το σημαντικότερο, για κάποιο λόγο δεν σταματούν να αγωνίζονται.

Ποιοι είναι όμως οι λόγοι που ωθούν κάποιους μαχητές πολλές φορές να τραβάνε την καριέρα τους ακόμα και όταν όλα δείχνουν πως θα έπρεπε να έχει τελειώσει εδώ και καιρό και τους κάνουν να συνεχίζουν να βλάπτουν τους εαυτούς στους μαχόμενοι ενάντια σε νεότερους και πιο ακμαίους αντιπάλους;

 

Ο Εθισμός της Μάχης

Τα μαχητικά αθλήματα, ειδικά στο ανώτατο επαγγελματικό επίπεδο, είναι ότι πιο κοντινό στην αληθινή μάχη μπορεί να βιώσει ένας άνθρωπος. Αν και υπάρχουν διαιτητές, κριτές και κανόνες, η ωμή πραγματικότητα ενός αγώνα είναι πως στο ρίνγκ ή στο κλουβί βρίσκονται δύο άτομα τα οποία προσπαθούν να βλάψουν τον αντίπαλό τους όσο περισσότερο μπορούν, μέσα στο πλαίσιο των κανόνων που έχουν οριστεί.

Οι ζωές των δύο αθλητών μπορεί να μην κινδυνεύουν άμεσα αλλά το ανθρώπινο ένστικτο αναγνωρίζει πως η διαδικασίας της μάχης, ακόμα και αν βρίσκεται εντός του αθλητικού πλαισίου, είναι μια κατάσταση ζωής ή θανάτου. Από αυτό μπορούμε εύκολα να συμπεράνουμε πως ο εγκέφαλος ενός μαχητή αντιδρά περίπου με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο θα αντιδρούσε ο εγκέφαλος ενός στρατιώτη που βρίσκεται στο πεδίο της μάχης.

Τις παρόμοιες αυτές αντιδράσεις μπορούμε να τις συμπεράνουμε στην συνέχεια.

Ο Marji Campell, διακεκριμένος ψυχίατρος που έχει περιθάλψει αρκετούς βετεράνους πολέμου, δηλώνει:

Οι εμπειρία της μάχης διαφέρει πολύ ανάλογα με το άτομο που την βιώνει. Είναι μια σειρά από άκρως διεγερτικές εμπειρίες που ενεργοποιούν έντονες και συναρπαστικές αναμνήσεις. Αν και το πεδίο της μάχης μπορεί να αποφέρει πολλά τραυματικά επεισόδια, συνήθως είναι γεμάτο από εμπειρίες τις οποίες οι στρατιώτες θεωρούν συναρπαστικές.

Ο συνδυασμός από συναρπαστικά γεγονότα και την βία που εμπλέκεται είναι εξαιρετικά εθιστικός. Αρκετοί βετεράνοι αναφέρουν πως η μάχη είναι η απόλυτη διέγερση. Χωρίς την μάχη νιώθουν ένα αίσθημα κενού ή βαριούνται. Επειδή ακριβώς η διέγερση της μάχης κάνει τους στρατιώτες να νιώθουν τόσο καλά, αρκετοί  βετεράνοι θέλουν να ξαναζήσουν αυτό το συναίσθημα. Η επαναλαμβανόμενη εμπειρία αυτών των συναισθημάτων οδηγεί στην πορεία σε πτώσεις στην διάθεση όταν απομακρύνονται από την μάχη όπως και κάθε κύκλος εθισμού.

Σε μία πρόσφατη μελέτη, αποδεικνύεται πως οι βετεράνοι τείνουν να κυνηγάνε αυτό το συναίσθημα της έντονης διέγερσης ακόμα και μετά την θητεία τους ενώ παρουσιάζουν στοιχεία έντονου εθισμού που συνοδεύεται από την δυσκολία τους να λειτουργήσουν σαν κανονικοί άνθρωποι. Η μελέτη αναφέρει πως οι βετεράνοι περνούν αρκετό χρόνο παίζοντας πολεμικά βιντεοπαιχνίδια ενώ αρκετοί από αυτούς εμπλέκονται σε «επικίνδυνες» δραστηριότητες (bunjee jumping, πτώσεις με αλεξίπτωτα) ή μαχητικά αθλήματα. Παραδείγματα βετεράνων που ασχολούνται με το ΜΜΑ είναι ο Tim Kennedy (ενεργός ελεύθερος σκοπευτής με εκτεταμένη στρατιωτική θητεία) και ο Brian Stann (Παρασημοφορημένος με Silver Star από την κυβέρνηση των Η.Π.Α.).

Παρατηρώντας τα λεγόμενα του Campell μπορούμε να βρούμε έντονες αντιστοιχίες σε μαρτυρίες επαγγελματιών μαχητών.

Ο Carlos Condit επέστρεψε πρόσφατα στην ενεργό δράση μετά από την μονοετή του απόσυρση από το άθλημα. Ο Condit είχε ηττηθεί στους δύο τελευταίους του αγώνες προτού αποσυρθεί ενώ μετά την επιστροφή του έχει επίσης γνωρίσει την ήττα στους δύο αγώνες που έλαβε μέρος.

Ο ίδιος δήλωσε σχετικά:

Είναι τρελό το να αγωνίζεσαι και είναι κάτι που οι περισσότεροι δεν θα έκαναν αλλά εγώ είμαι εθισμένος σε αυτό. Είμαι εθισμένος σε αυτό το συναίσθημα. Σπρώχνω τον εαυτό μου να φτάσει σε σημεία που δεν θα πίστευα πως μπορούσα να φτάσω επειδή το να μάχεσαι είναι τρελό. Πριν από τους αγώνες, το σώμα μου φρικάρει και είναι σαν να μου λέει «Όχι, μην το κάνεις.» Αλλά και πάλι πρέπει να μπεις στο κλουβί και να το κάνεις.

Για αυτό θα αγωνιστώ ξανά και θα συνεχίσω να αγωνίζομαι. Επειδή το λατρεύω αυτό το συναίσθημα.

Ο Donald Cerrone την περασμένη εβδομάδα έχασε από τον νεότερο του Leon Edwards. Ο Cowboy έχει σημειώσει 4 ήττες στα τελευταία 5 παιχνίδια με τις 3 από αυτές να έρχονται με ΤΚΟ.

Σύμφωνα με τον ίδιο:

Το λατρεύω. Λατρεύω το να μάχομαι. Είναι το πιο τρομακτικό, πιο έντονο και διασκεδαστικό συναίσθημα. Δεν μπορώ καν να σας το εξηγήσω. Πριν τους αγώνες δεν μπορώ να φάω και δεν μπορώ να κοιμηθώ. Είναι τρελό. Μερικές φορές κάνω εμετό στο μπάνιο πριν τους αγώνες.

Έχω κάνει πτώσεις από αεροπλάνα, έχω ανέβει σε κορυφές βουνών και παραλίγο να σκοτωθώ κάνοντας moto-cross. Τίποτα δεν σηκώνει τις τρίχες στο σβέρκο μου σαν το συναίσθημα του να μπαίνω στο οκτάγωνο και να κλείνουν την πόρτα.

 

Είναι φανερό πως το συναίσθημα της μάχης είναι άκρως εθιστικό και μπορεί να οδηγήσει έναν μαχητή στο να συνεχίσει να αγωνίζεται παρά τα αποτυχημένα αποτελέσματα ή τον κίνδυνο που μπορεί να βάλει την υγεία του.

Ο επίσημος αναλυτής/σχολιαστής των αγώνων του UFC, Joe Rogan, είχε αναφέρει: «Το να μάχεσαι είναι μια πολύ όμορφη κούρσα αλλά στο τέλος πρέπει πάντα να πληρώσεις για την διαδρομή».

Η ευθύνη για την συνέχεια της πορείας ενός μαχητή, αν γίνει αντιληπτός ο εθισμός του,  βαραίνει τους κοντινούς του ανθρώπους, τους συναθλητές του και τους προπονητές του, οι οποίοι οφείλουν να τον βοηθήσουν στο να περάσει στην επόμενη φάση της ζωής του.