Μεγάλοι αγώνες: The Rumble in the Jungle

Το 1974 το μεγαλύτερο κομμάτι του κόσμου της πυγμαχίας θεωρούσε πως η καριέρα του Ali είχε τελειώσει. Μετά την αποβολή του από τους αγώνες το 1967 και κατά την διάρκεια της επιστροφής του το 1970 φαινόταν εμφανώς αλλαγμένος αγωνιστικά. Η κίνησή του κορμού του είχε γίνει πιο σφιχτή, τα χτυπήματά του ήταν λιγότερο σίγουρα και εύστοχα και δεν «χόρευε» με τον ίδιο χαρακτηριστικό τρόπο πάνω στο ρίνγκ.

Την τετραετία 1970-1974 ο Ali αντιμετώπισε κυρίως πυγμάχους που δεν μπορούσαν να τον βλάψουν όπως ο Oscar Bonavena και ο Jurgen Blin ενώ έχασε από τους Joe Frazier και Ken Norton. Ο τελευταίος μάλιστα κατάφερε και του έσπασε το σαγόνι, δημιουργώντας έτσι ακόμα μεγαλύτερες αμφιβολίες για την συνέχεια της αγωνιστικής του καριέρας.

Αν και στην πορεία ο Ali κέρδισε,μάλλον αμφιλεγόμενα, τα δύο rematch ενάντια στον Norton και τον Frazier, πλέον είχε σταματήσει να πείθει πως είναι ο καλύτερος heavyweight της χώρας. Η άρνησή του να πολεμήσει στο Βιετνάμ τον μετέτρεψε σε αντιπολεμικό σύμβολο και εξάπλωσε την φήμη του σε ολόκληρη την χώρα αλλά επέφερε την αποβολή που του στέρησε τα πιο παραγωγικά του χρόνια σαν αθλητής.

Σε αυτό το σημείο εμφανίζεται ο τότε νεαρός Don King ο οποίος προσεγγίζει τον Ali και του προσφέρει το ,αστρονομικό για την εποχή, ποσό των 5 εκατομμυρίων δολαρίων για έναν αγώνα. Ο King, ο οποίος προφανώς και δεν είχε το γιγαντιαίο ποσό, απευθύνθηκε για χρηματοδότηση στον Mobuto Sese Seko ο οποίος είχε ανακηρυχθεί πρόεδρος της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό το 1965 και αργότερα μετονόμασε την χώρα «Ζαίρ». Ο Mubuto είδε σε αυτόν τον αγώνα μια ανεπανάληπτη ευκαιρία να προβάλει την χώρα του και δέχτηκε να δώσει 5 εκατομμύρια στον Ali και άλλα 5 στον αντίπαλό του με την προϋπόθεση ο αγώνας να γίνει στο Ζαίρ. Αντίπαλος του Ali θα ήταν ο νεαρός George Foreman.

Ο Foreman ήταν από όλες τις απόψεις ένας τρομακτικός πυγμάχος. Ο για χρόνια sparring partner του θρυλικού Sonny Liston είχε χαράξει ένα καταστροφικό μονοπάτι προς τον τίτλο του πρωταθλητή, διαλύοντας στην πορεία τους Frazier και Norton μέσα σε δύο γύρους. Παρά τις συνεχόμενες επιτυχίες και τις καταιγιστικές του αποδόσεις ο ύψους 1.92 εκατοστών και βάρους 120 κιλών «Big George» δεχόταν αρκετή κριτική για το επίπεδο της τεχνικής του.

Στην ουσία, αυτός και ο προπονητής του ,Dick Saddler, είχαν αναπτύξει ένα αμυντικό/επιθετικό σύστημα που ταίριαζε απόλυτα στην θηριώδη του σωματοδομή. Γνωρίζοντας πως είναι εκ των πραγμάτων αρκετά αργός και δυσκίνητος σε σχέση με τους αντιπάλους του ο Foreman σήκωνε τα χέρια του σχεδόν πιάνοντας τα χέρια του αντιπάλου και με αυτόν τον τρόπο τον ωθούσε προς τις γωνίες και τα σκοινιά του ρίνγκ, εκεί που τα καταστροφικά του χτυπήματα τελείωναν την δουλειά. Με αυτόν τον τρόπο κατάφερνε να απενεργοποιεί σχεδόν πλήρως τα ίσια χτυπήματα του αντιπάλου.

Οι επικριτές του τον αποκαλούσαν «άχαρο» και «άτεχνο» ενώ ο Ali τον ονόμασε «Μούμια» εξαιτίας του τρόπου που άπλωνε τα χέρια του προς τους αντιπάλους του. Πολλά χρόνια αργότερα ο Foreman παραδέχτηκε πως όλη αυτή η κριτική τον είχε επηρεάσει σε βαθμό που κάποια στιγμή αποφάσισε να σκοτώσει κάποιον αντίπαλό του στο ρίνγκ για να εξαφανίσει κάθε αμφιβολία γύρω από την αξία του ως πρωταθλητής. Σύμφωνα με τον ίδιο, προσπάθησε συνειδητά να σκοτώσει τον Ken Norton στον μεταξύ τους αγώνα και μια ματιά στο τελείωμα του αγώνα μάλλον πείθει για την πρόθεσή του.

Παρά την εμφατική του νίκη οι φωνές της αμφισβήτησης παρέμειναν ενώ ο Ali είχε δηλώσει «Ο George Foreman δεν είναι πυγμάχος, απλά προσπαθεί να σκοτώσει κάποιον. Αυτό δεν είναι πυγμαχία». Τα λόγια του Ali ντρόπιασαν και εξόργισαν ακόμα περισσότερο τον George. «Ήθελα απεγνωσμένα να τον διαλύσω» δήλωσε χρόνια αργότερα. Ο αγώνας θα λάμβανε χώρα στις 25 Σεπτεμβρίου του 1974.

Ενδιαφέρον παρουσιάζουν και τα γεγονότα που προηγήθηκαν του αγώνα που σήμερα θεωρείται ο σημαντικότερος στην ιστορία των μαχητικών αθλημάτων. Κατά την προσγείωση στο Ζαίρ ο Ali ρώτησε τον επί χρόνια μάνατζέρ του Gene Kilroy: «Ποιους μισούν εδώ πέρα;»

«Τους Βέλγους» του απάντησε ο Kilroy. Το μίσος αυτό οφειλόταν στα εγκλήματα του Βασιλιά Λεοπόλδου του Β’ από την εποχή που το Κονγκό ήταν Βελγική αποικία. Κατά την διάρκεια της κυριαρχίας του βασανίστηκαν και εκτελέστηκαν πάνω από 10 εκατομμύρια ιθαγενείς ενώ οι ακρωτηριασμοί ήταν τόσοι πολλοί και συχνοί που χρησιμοποιούνταν σαν μετρικό σύστημα. Ο Ali πέρασε την πόρτα του αεροπλάνου και αντίκρισε ένα πλήθος χιλιάδων Κονγκολέζων που είχαν σπεύσει στο αεροδρόμιο από νωρίς για να τον επευφημήσουν. Αφού έβαλε το δάχτυλο στα χείλη του για να τους ζητήσει να χαμηλώσουν την φωνές τους, φώναξε» Ο Gorge Foreman είναι Βέλγος».

Το πλήθος ξέσπασε φωνάζοντας «Ali, bomaye! Ali, bomaye» που σήμαινε «Ali, σκότωσέ τον».

Ο Ali ήταν σχεδόν αδύνατον να κερδίσει τον Foreman. Ο αντίπαλός του ήταν νεότερος, δυνατότερος και το μαχητικό του στυλ ήταν εφιάλτης για έναν παίκτη που στηριζόταν στο jab και στα ίσια χτυπήματα όπως ο Ali. Παρόλα αυτά είχε τον κόσμο με το μέρος του και αυτό για έναν παίκτη που τρεφόταν από την ενέργεια των οπαδών του ήταν το θεμέλιο οποιασδήποτε νίκης. Στην σίγουρη συμπαράσταση του κόσμου βοήθησε και το γεγονός πως ο Foreman αποφάσισε να φέρει μαζί του τον αγαπημένο του Γερμανικό Ποιμενικό, αγνοώντας το γεγονός πως οι Βέλγοι χρησιμοποιούσαν την συγκεκριμένη ράτσα για να κάνουν περιπολίες στους Κονγκολέζικους δρόμους και ενίοτε γα να κυνηγούν τους ιθαγενείς.

Η ημερομηνία του αγώνα θα έμελλε να μεταφερθεί σχεδόν 55 μέρες αργότερα, λόγω ενός σκισίματος που υπέστη ο Foreman σε μια προπόνηση. Ο Ali πέρασε αυτό το διάστημα στο απομακρυσμένο χωριό N’Sele, εκεί που μπορούσε να φέρει το σωματική και ψυχική του κατάσταση στην ανώτερη δυνατή φόρμα, χωρίς περισπασμούς από τον έξω κόσμο.

Ο Αγώνας

Στις 30 Οκτωβρίου του 1974 ο Ali ανέβηκε στο ρίνγκ του Stade Du 20 Mai μπροστά σε 60.000 άτομα. Ο κόσμος φώναζε «Ali, bomaye» για 20 συνεχόμενα λεπτά μέχρι να ξεκινήσει ο αγώνας.

Mε την είσοδο του Foreman ο Ali ξεκίνησε το συνηθισμένο του trash talk, φωνάζοντας στον αντίπαλό του πως θα τον διαλύσει και αποκαλώντας τον συνεχώς «Μούμια». Ο Big George, ο οποίος είχε περάσει τους τελευταίους δύο μήνες μέσα σε εχθρικό κλίμα και έχοντας δεχτεί το μίσος και την χλεύη των οπαδών του Ali, είχε φτάσει, σύμφωνα με τον ίδιο, στα όριά του. Παρόλα αυτά είχε τεράστια αυτοπεποίθηση και ήταν σίγουρος πως ο Ali δεν θα άντεχε πάνω από 4 γύρους. Άλλωστε είχε διαλύσει σε πολύ λιγότερο χρόνο τους Frazier και Norton που όπως προαναφέραμε είχαν κερδίσει αμφότεροι τον Ali ο οποίος για πρώτη φορά στην καριέρα του έδειχνε νευρικός στο ρίνγκ. Η νευρικότητά του αυξήθηκε καθώς παρακολουθούσε τον προπονητή του Foreman να δυσκολεύεται να βγάλει την ρόμπα του εξαιτίας του τεράστιου μεγέθους των χεριών του.

Ο Ali πριν τον αγώνα είχε μιλήσει με τον θρυλικό Cus D’Amato. O Cus εκτός από κοντινός φίλος και μέντορας του Ali ήταν και ιδιοφυής προπονητής, άριστος στο να αναλύει στρατηγικές και να ανακαλύπτει τα αδύναμα σημεία των αντιπάλων.

Ο D’Amato του είπε πως πρέπει να δώσει τα πρώτα χτυπήματα με «κακές προθέσεις» αφού πίστευε πως έτσι θα ξάφνιαζε τον Foreman ο οποίος μέχρι τότε είχε συνηθίσει να κυνηγάει τους αντιπάλους του. Του είπε πως είχε παρατηρήσει πως όταν είχε ρίξει τον Frazier στο καναβάτσο περίμενε στην ουδέτερη γωνία ενώ στηριζόταν με τα χέρια του στα σχοινιά, πως είχε κουραστεί από τον πρώτο γύρο και πως αν ο Ali τον πήγαινε σε βαθιά νερά θα τον έπνιγε.

Αν και προσπάθησε,ο Foreman είχε εξελίξει την άμυνά του σε τέτοιο βαθμό που πλέον δεν άφηνε σχεδόν κανένα ίσιο χτύπημα να περάσει. Ο Ali είδε γρήγορα τους συνδυασμούς του να εξουδετερώνονται εύκολα από τον George που προχωρούσε συνεχώς κατά πάνω του.

Ο Foreman χτυπούσε με βαριά χτυπήματα από την αρχή του γύρου δείχνοντας σαφώς τις προθέσεις του και ο Ali κατέφευγε στο clinch ως σανίδα σωτηρίας αφού αδυνατούσε να απαντήσει με οποιονδήποτε τρόπο.

Ο Ali έχοντας νιώσει πλέον την δύναμη του αντιπάλου του καταλάβαινε πως δεν θα μπορούσε να αντέξει για πολύ αν δεν έκανε κάτι δραστικό. Δεν μπορούσε να τον χτυπήσει, δεν μπορούσε να αποφύγει τα χτυπήματά του, ενώ έδειχνε να μην μπορεί να βρει χώρο να κινηθεί εξαιτίας του άριστου τρόπου με τον οποίο ο Foreman έκοβε το ρίνγκ. Η μόνη επιλογή ήταν να τον κουράσει. Έτσι γεννήθηκε το Rope-a-Dope. Ο Αλί κρατώντας σφιχτή άμυνα ξάπλωνε στα σχοινιά σπρώχνοντας προς τα πίσω και με αυτόν τον τρόπο μετέφερε την δύναμη της κρούσης των χτυπημάτων από το σώμα του στα σχοινιά μέσω της ελαστικότητάς τους. Ήλπιζε πως αυτή η τεχνική θα του επέτρεπε να απορροφήσει το μεγαλύτερο μέρος των χτυπημάτων του Foreman και θα τον βοηθήσει να παραμείνει όρθιος μέχρι τους τελευταίους γύρους.

Προσπαθούσε συνεχώς να κρύψει την ορατότητα του George με το αριστερό του χέρι, είτε με κάποιο jab είτε απλώνοντας το χέρι του μπροστά από το πρόσωπό του, όμως ο αντίπαλος το κατέβαζε εύκολα και συνέχιζε να κινείται προς τα μπροστά. Ο Ali σε κάθε ευκαιρία τον έπιανε σε clinch και μιλώντας μες το αυτί του τον προκαλούσε με φράσεις όπως «Είσαι ένα τίποτα» ‘η «Σε λίγο θα σε ξαπλώσω»

Ο στόχος του ήταν να θυμώσει ακόμα παραπάνω τον αντίπαλό του και φαινόταν να το καταφέρνει αφού ο George απελευθέρωνε καταστροφικά χτυπήματα στον κορμό του Ali. Παρακάτω έχουμε ένα χαρακτηριστικό στιγμιότυπο της άμυνας «Μούμια». Ο Foreman πιέζει τα χέρια του Ali και τα κρατάει στην θέση τους, απενεργοποιώντας τα ίσια του χτυπήματα. Στην συνέχεια ανοίγει την άμυνα του Ali και χτυπάει με βαριά κροσέ στο σώμα.

Ο George βλέποντας πόσο αποτελεσματικά χρησιμοποιεί το clinch ο Ali προσπαθεί να διατηρήσει την απόστασή του για να το αποφύγει. Ο Ali εκμεταλλεύεται τον χώρο που του αφήνει ο αντίπαλός του και περνάει μερικά ίσια χτυπήματα που προβληματίζουν τον Foreman.

Ο Big George έχει αρχίσει να κουράζεται και αρχίζει να νιώθει μια αίσθηση ανάγκης τα τελειώσει το παιχνίδι σύντομα. Συνεχίζει να χτυπάει στο σώμα του Ali για να του κατεβάσει τα χέρια και στην συνέχεια σημαδεύει στο κεφάλι. Ο Ali συνεχίζει το Rope-a-Dope και πάντα προσπαθεί να μπει σε clinch.

Σε αυτό το σημείο βλέπουμε την πιο καθοριστική στιγμή του αγώνα. Ο Foreman χτυπάει τον Ali με έναν συνδυασμό που ο ίδιος χαρακτήρισε «Τα δυνατότερα χτυπήματα που έδωσα ποτέ στην ζωή μου». Ο Ali δέχεται τα χτυπήματα καθαρά και το τελευταίο δεξί περνάει πίσω από τα χέρια του και κατευθείαν στο κεφάλι του. Ο Foreman οπισθοχωρεί ελαφρώς περιμένοντας πως ο αντίπαλός του θα πέσει ή έστω θα ταρακουνηθεί. Ο Ali κατεβάζει τα χέρια του και λέει «Μόνο αυτό έχεις George;» Σε αυτό το σημείο η πλάστιγγα άρχισε να στρέφεται προς τον Ali. Ο Foreman, ο οποίος μέχρι τότε είχε συνηθίσει να διαλύει τους τρομοκρατημένους του αντιπάλους μέσα σε 2 γύρους, είχε ήδη χτυπήσει τον Ali με ότι καλύτερο είχε και ο Ali το είχε δεχτεί και παρέμενε όρθιος.

Ο Foreman είναι εμφανώς κουρασμένος αλλά αποφασισμένος να κερδίσει τον αγώνα. Προσπαθεί να πιέσει τον Ali στα σκοινιά αλλά τα χέρια του είναι βαριά και ο Ali μπορεί να περάσει τα εύστοχα ίσια του χτυπήματα για τα οποία φημιζόταν πάντα.

Στον έκτο γύρο ο Foreman έχει τα χέρια του σχεδόν στο ύψος της μέσης του. Ο Αli αρχίζει να δουλεύει το jab του για πρώτη φορά στον αγώνα και βρίσκει καθαρά τον Foreman σταματώντας τις επιθέσεις του και την πορεία του προς τα μπροστά.

Μέχρι το τέλος του γύρου ο Foreman φαίνεται εξαντλημένος και κάνει μια τελευταία προσπάθεια να τελειώσει τον αγώνα. Ο Ali συνεχίζει με κάποιον τρόπο να αντέχει ενώ συνεχίζει να τον χλευάζει.

Ο Ali καταλαβαίνει πως το τέλος είναι κοντά αφού ο George φαίνεται να μην μπορεί πια να σταθεί στα πόδια του. Ο Ali φεύγει από μπροστά του εύκολα και τον αναγκάζει να τον ακολουθεί γύρω από το ρίνγκ, κουράζοντάς τον ακόμα περισσότερο.

Το τέλος του αγώνα έρχεται στον τέλος του 8ου γύρου με ένα από τα ομορφότερα KO στην ιστορία της πυγμαχίας. Ο Foreman πέφτει εξαντλημένος πάνω στον Ali στην γωνία του ρίνγκ.

O Αli στην συνέχεια περνάει το αριστερό του χέρι διαγώνια προς τον αριστερό ώμο του Foreman και πιάνοντάς τον, τον τραβάει προς τα κάτω σπάζοντάς την ισορροπία του. Στην συνέχεια τον κινεί προς τα σκοινιά και περνάει το δεξί του ίσιο πάνω από τον ώμο του αντιπάλου και σχεδόν από πλάγια θέση. Αφήνει τον Foreman να τον ακολουθήσει παραπατώντας προς το κέντρο του ρίνγκ ενώ εξαπολύει ένα συνδυασμό από ίσια χτυπήματα που τον στέλνουν στο καναβάτσο.

Βλέποντας αυτόν τον αγώνα και γνωρίζοντας πως ο Ali αντιμετώπισε την νόσο του Πάρκινσον για πολλά χρόνια μέχρι που εν τέλει έφυγε από την ζωή πέρυσι, μπορεί να καταλάβει κανείς το πόσα θυσίασε εκείνο το βράδυ. Σε έναν αγώνα που ήταν σίγουρο πως θα χάσει, απέναντι σε έναν αντίπαλο που ήταν καλύτερος από αυτόν κατάφερε να σταθεί όρθιος με μοναδικά όπλα την άθραυστη θέλησή του και την πλήρη αδιαφορία για τις συνέπειες. Ο Ali έγινε θρύλος όχι γιατί ήταν ο καλύτερος αλλά γιατί ακολούθησε κατά γράμμα την συμβουλή του Cus D’Amato «Να προσέχεις το πως μάχεσαι στις μάχες σου γιατί θα καθορίσει το πως θα ζήσεις την ζωή σου».

Η μετέπειτα πορεία του Ali ήταν καθοδική καθώς η νόσος του Πάρκινσον είχε αρχίσει να τον καθηλώνει ενώ συνέχιζε να αγωνίζεται παρά τις έντονες συστάσεις των γιατρών να αποσυρθεί. Κρέμασε τα γάντια του μετά την ήττα του από τον Trevor Berbick στις 11 Δεκεμβρίου του 1981.

Ο George Foreman μετά τον αγώνα έπεσε σε κατάθλιψη και αποσύρθηκε το 1977 μετά από την ήττα του από τον Jimmy Young που σχεδόν του στέρησε την ζωή. Επέστρεψε στην αγωνιστική δράση δέκα χρόνια αργότερα και ανέκτησε τον τίτλο του πρωταθλητή το 1994.