Άσχημα weight cut: Γιατί γίνονται και τι μπορεί να γίνει για αυτά

7 Ιουλίου, 2016

Ο Rafael dos Anjos έχει ακόμα να χάσει 1.5 κιλό για να φτάσει τα 70.3 κιλά της lightweight κατηγορίας και να υπερασπιστεί τον τίτλο του ενάντια στον Eddie Alvarez. Το προηγούμενο βράδυ είχε ήδη χάσει περίπου 4 κιλά στην προπόνηση. Ο dos Anjos, ο οποίος ζυγίζει περίπου 88-90 κιλά όταν δεν βρίσκεται σε προετοιμασία, μπαίνει στην μπανιέρα που οι προπονητές του έχουν γεμίσει με ζεστό νερό γεμάτο άλατα. Η πρακτική αυτή είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη ανάμεσα σε MMAer καθώς τα άλατα (άλατα Epsom) σε συνδυασμό με το ζεστό νερό προκαλούν τρομακτική θερμότητα και εφίδρωση με αποτέλεσμα ο αθλητής να «διώχνει» από πάνω του τα τελευταία κιλά. Περίπου 15 λεπτά αργότερα ο RDA βγαίνει από την μπανιέρα, ζαλίζεται και λιποθυμάει. Το κεφάλι του χτυπάει στον νεροχύτη του μπάνιου, λίγα μόλις εκατοστά μακριά από την βρύση. Έχασε τον αγώνα με τον Αlvarez με ΚΟ στον πρώτο γύρο.

7 Οκτωβρίου 2017

Ο Kevin Lee είναι υπέρβαρος κατά μισό κιλό για τον αγώνα του με τον Tony Ferguson ενώ έχει ήδη χάσει περίπου 8 κιλά σε μια εβδομάδα. Η αθλητική επιτροπή του δίνει 1 ώρα για να πιάσει το βάρος. Ο Lee που εκτός από το weight cut είχε να αντιμετωπίσει και μια λοίμωξη από σταφυλόκοκκο, πηγαίνει στα αποδυτήρια και όπως είπε ο ίδιος «Δεν θυμάμαι τι έκανα και πως έχασα το τελευταίο μισό κιλό. Το μυαλό σου δεν δουλεύει σε αυτές τις συνθήκες. Απλά άφησα τους προπονητές μου να τελειώσουν την δουλειά». Έχασε το παιχνίδι με υποταγή στον δεύτερο γύρο.

8 Οκτωβρίου 2017

O Douglas Lima αγωνίζεται στο Pancrase 290 ενάντια στον Daichi Kitakata. Ο Lima εμφανίζεται στην ζύγιση υποβασταζόμενος ενώ δυσκολεύεται ακόμα και να ισορροπήσει  πάνω στην ζυγαριά.

 

Αυτές ήταν μόνο 3 από τις πιο πρόσφατες περιπτώσεις κακού weight cut που τελευταία μαστίζουν τον χώρο των μαχητικών αθλημάτων και κυρίως του ΜΜΑ. Παρά τις ατελείωτες συζητήσεις μεταξύ ειδικών και τις προτάσεις των αθλητικών επιτροπών όχι μόνο δεν έχει βρεθεί λύση για το ζήτημα αλλά τα περιστατικά φαίνονται να πληθαίνουν και να γίνονται πιο επικίνδυνα. Πριν ασχοληθούμε με το τι μπορεί να γίνει για αυτό το εξαιρετικά σημαντικό ζήτημα, θα πρέπει να δούμε τους λόγους για τους οποίους οδηγηθήκαμε σε αυτήν την κατάσταση.

1. Δεν υπάρχουν αρκετές κατηγορίες βάρους στο ΜΜΑ

Σε αντίθεση με την πυγμαχία με τις πολλαπλές κατηγορίες βάρους, το ΜΜΑ διαθέτει μόλις 8 οι οποίες κατά συνέπεια έχουν πολύ μεγάλη διαφορά βάρους μεταξύ τους. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα κάποιοι αθλητές να «εγκλωβίζονται» ανάμεσα στις κατηγορίες και να μην μπορούν να επιλέξουν σε τι βάρος θα αγωνιστούν αφού μπορεί να είναι πολύ μεγαλόσωμοι για μια κατηγορία, αλλά μικρόσωμοι για την αμέσως επόμενη. Η διαφορά ανάμεσα στην middleweight και την light heavyweight κατηγορία είναι 9 ολόκληρα κιλά (84 και 93 κιλά αντίστοιχα), η διαφορά ανάμεσα στην lightweight και την welterweight είναι 7 κιλά και οι διαφορές συνεχίζονται με παρόμοιο τρόπο.

2. Πολλοί αθλητές δεν έχουν τα χρήματα για διατροφολόγους

Το κόψιμο του βάρους είναι μια εξαιρετικά λεπτή και επιστημονική διαδικασία για την οποία ο αθλητής θα πρέπει να έχει βοήθεια από κάποιον ειδικό, ιδιαίτερα αν χρειάζεται να χάσει πολύ βάρος. Αρκετοί από τους μαχητές όμως δεν έχουν την οικονομική επιφάνεια να αποταθούν σε ικανούς διατροφολόγους και αναγκάζονται να οργανώσουν την διαδικασία μόνοι τους, πράγμα που αρκετές φορές οδηγεί σε κάκιστα αποτελέσματα.

3. Η ανευθυνότητα κάποιων αθλητών

Αρκετοί αθλητές τείνουν να παίρνουν πάρα πολλά κιλά όταν δεν βρίσκονται σε προετοιμασία για αγώνες. Ο Johny Hendricks έφτανε τα 100 κιλά ανάμεσα στους αγώνες (αγωνιζόταν στα 77 κιλά) και ο Khabib Nurmagomedov έτρωγε τιραμισού μια βδομάδα πριν τον αγώνα με τον Ferguson. Εκτός από τα προφανή προβλήματα που δημιουργούν αυτές οι αυξομειώσεις βάρους στο επόμενο weight cut του εκάστοτε αθλητή δυσκολεύουν ακόμα περισσότερο τα μελλοντικά weight cut. Καθώς τα χρόνια περνούν, ο αθλητής βάζει αναπόφευκτα κάποια κιλά μυικού ιστού τα οποία είναι εξαιρετικά δύσκολο να χαθούν όταν προσπαθεί να χάσει βάρος. Τα παραπάνω κάνουν φανερό πως ο έλεγχος του βάρους των μαχητών είναι απαραίτητος είτε βρίσκονται εντός είτε εκτός προετοιμασίας.

4. Η νοοτροπία της πάλης

Το ΜΜΑ και το UFC είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με την ελληνορωμαϊκή και την ελευθέρα πάλη,από την οποία άλλωστε προήλθαν πάρα πολλοί κορυφαίοι αθλητές και πρωταθλητές του UFC, ειδικά στο ξεκίνημα της διοργάνωσης (Coutoure, Ortiz, Frye, Abbot, Liddel, Shamrock, Severn, Hughes). Η πάλη είναι ένα άθλημα στο οποίο τα εξωφρενικά weight cuts αποτελούν πάγια τακτική και επιβάλλονται σε όλους τους αθλητές. Το χειρότερο όμως είναι πως πολλοί προπονητές προωθούν την ιδέα πως το σκληρό weight cut αποτελεί δείγμα ισχυρής θέλησης και δείχνει στόφα πρωταθλητή ακόμα και σε παιδιά κάτω των 10 ετών, με αποτέλεσμα πολλά από αυτά να λιποθυμούν στα σχολεία και να αντιμετωπίζουν πρόβλημα με την ανάπτυξή τους. H τοξική αυτή νοοτροπία έχει αναπόφευκτα περάσει και στο MMA μαζί με αρκετούς από τους προπονητές που την επιβάλουν.

Tι μπορεί να γίνει.

Εν ολίγοις, απολύτως τίποτα. Εκτός από την περίπτωση που το UFC ανακαλύψει έναν τρόπο να μετράει να ιδανικά και κατώτερα επίπεδα υγρών που κάθε αθλητής πρέπει να έχει στο σώμα του κατά την διάρκεια της προετοιμασίας του και την στιγμή της ζύγισης, αυτή η κατάσταση θα συνεχίζεται για όσο υπάρχει το άθλημα. Η δημιουργία πολλαπλών κατηγοριών βάρους ίσως να βελτιώσει την κατάσταση αλλά δεν θα σταματήσει αθλητές από το να προσπαθούν να κόψουν όσο περισσότερο βάρος γίνεται. Η ζύγιση την ημέρα του αγώνα που κάποιοι προτείνουν μπορεί να οδηγήσει και σε θανάτους αφού θα υπάρξουν αθλητές που θα προτιμήσουν να αγωνιστούν αφυδατωμένοι παρά να ανέβουν κατηγορία.

Όταν μιλάμε για αθλητές που αγωνίζονται στο ανώτατο επίπεδο, μιλάμε για εξαιρετικά ανταγωνιστικά άτομα που σε κάθε αγώνα διεκδικούν μεγάλα ποσά και τα οποία θα ψάξουν και θα βρουν τον κάθε πιθανό τρόπο να κερδίσουν έστω και το παραμικρό πλεονέκτημα. Καλώς ή κακώς αυτή είναι η φύση του πρωταθλητισμού και όσοι κυνηγούν τις υψηλότερες διακρίσεις είναι συνήθως δεκτικοί στο να κάνουν τεράστιες θυσίες, οι οποίες μπορεί να έχουν τρομακτικό αντίκτυπο στην υγεία τους μακροπρόθεσμα ή βραχυπρόθεσμα.

 

 

  • maia21

    Εξαιρετικά ενδιαφέρον το θέμα.
    Νομίζω ξεκινάει από την αιτία για την οποία γίνεται το κόψιμο όπως σωστά αναφέρεται στο άρθρο.
    Μπαίνει λοιπόν το ζήτημα,θα έπρεπε να είναι το κόψιμο κιλών και η ζημιά που μπορεί να προκαλέσει σε έναν οργανισμό »πλεονέκτημα΄΄?
    Κατά την γνώμη από την στιγμή που κάνεις πρωταθλητισμό έχει εξελιχθεί πλέον σαν αναγκαίο κακό,αλλά δυστυχώς είναι άσχετο και με την προσπάθεια ενός αθλητή κατά την διάρκεια της προετοιμασίας,του ταλέντου η εν γένη της αθλητικής απόδοσης.
    Δεν είναι αθλητισμός,η τέχνη τα άλατα,οι λιποθυμίες κτλπ.Απλά αποτελεί μέρος του θέματος ‘πως θα νικήσω’ πέρα από τα φυσιολογικά που πρέπει να κάνω.Και αυτό γίνεται γιατί ο δρόμος προς την κορυφή δεν περνάει μόνο από την ικανότητα,την προπόνηση,της θυσίες που θα πρέπει να επιδείξει ένας αθλητής είτε με ταλέντο είτε όχι.
    Εν τέλη το γουειτ κατ θα έπρεπε να είναι εξαιρετικά περιορισμένο,καθώς δεν υπάρχει υποψιάζομαι και επιστημονική εμπειρία από αντίστοιχες περιπτώσεις στο παρελθόν για το τι μπορεί να προκαλέσει σε έναν οργανισμό.Υπάρχει όμως εμπειρία το τι σημαίνει συχνά να αφυδατώνεις τόσο βίαια ένα ανθρώπινο σώμα.

    • BigA’s Page

      Συμφωνώ. Θεωρώ πως το βασικό ερώτημα που θα προκύψει κάποια στιγμή είναι το κατά πόσον θα κάνουμε τα στραβά μάτια, αποδεχόμενοι το weight cut σαν «αναγκαίο κακό». Νομίζω πως η ανοχή των διοργανώσεων προκύπτει από την ανοχή που δείχνουμε όλοι μας αφού στην ουσία κατηγορούμε περισσότερο τους αθλητές που δυσκολεύονται στο κόψιμο παρά την διαδικασία αυτή καθ’αυτή.

      Ήδη έχουμε θανάτους αλλά πιστεύω πως θα χρειαστεί να συμβεί κάτι σοβαρό σε κάποιον πολύ γνωστό αθλητή για να γίνουν κινήσεις που θα βελτιώσουν την κατάσταση.